A grana cochinilla. Vermello profundo.

Bosco Sori (México DF, 1970)







A grana cochinilla é unha das principais #fortalezas do México precolombino. Este insignificante parásito, creador dun vermello carmesí de prestixiosas calidades tintóreas, converteuse na chave de artistas e artesáns téxtiles. Desde Oaxaca, acollemos en Música no claustro o historiador Huemac Escalona Lüttig, doutor en Historia pola Universidade Pablo de Olavide de Sevilla, con quen afondaremos no desenvolvemento da sociedade mexicana a partir deste insecto, o comercio xerado a partir del, e os diferentes usos da tinguidura: desde a indumentaria eclesiástica ás artes plásticas, desde os manuscritos e impresos colonias ás miniadas dos códices musicais, do colorante alimentíceo e da barra de beizos a un sen fin de usos cotiáns.

CONFERENCIA. Xoves 4 de agosto. Ás 18.30 h no claustro gótico da catedral de Tui.


#fortalezas, o claustro que (des)coñecemos (III)

© Mireia Valldecabres, 2012
El conjunto catedralicio de Tui asiste a mediados del siglo XX a su restauración medievalizante dirigida por los arquitectos Menéndez Pidal y Pons-Sorolla.
La intervención no consiste únicamente en la salvaguarda de un monumento singular sino que es concebida como la principal operación de revitalización turística de la localidad. (1)


Da man de Belén Mª Castro Fernández, doutora en Historia da arte coa súa tesis dedicada ao arquitecto-restaurador Pons-Sorolla, descubrimos o conxunto de obras e restauracións que transformaron o conxunto catedralicio tudense entre 1949 e 1972 no aspecto e identidade que hoxe coñecemos.

Xunto á completa modificación do interior de catedral, foi o traslado a Vigo da residencia oficial do bispo José López Ortiz (1944 – 1969), así como da curia administrativa e pastoral, os motivos da transformación do claustro gótico coa demolición do seu segundo andar, as reformas da Torre de Soutomaior e da Sala Capitular románica, así como a organización ambiental do xardín central.

Desta forma, o principal espazo onde na actualidade desenvolvemos Música no claustro tomaba un aspecto orixinal fai case 50 anos. Coa reconstrución de almenas e paseos de ronda desaparecidos, propios da #fortaleza medieval na que foi concebida, a catedral de Tui recuperaba o seu aspecto medieval.

Na actualidade, a catedral de Tui vive un proceso de obras e reformas, agardando unha nova transformación do seu claustro gótico nos vindeiros meses, co acondicionamento de varias dependencias para usos culturais.



(1) CASTRO FERNÁNDEZ, Belén María: «Francisco Pons-Sorolla y Arnau, arquitecto-restaurador». Santiago de Compostela: Universidade. Servizo de Publicacións e Intercambio Científico, 2007. ISBN: 978-84-9750-849-0

#fortalezas, Tui, cidade amurallada (II)

A guerra de Restauración da Monarquía portuguesa (1640 - 1668) tivo como consecuencia unha importante transformación urbana. Tui, lugar estratéxico nas operacións militares, desenvolveu un conxunto de #fortalezas en continua evolución.

Nesta fermosa imaxe de 1670 descubrimos o perímetro fortificado polo Conde de Humanes. Unha superficie de máis de 20 hectáreas que incluía o convento de Santo Domingo e os arrabaldes da Corredoira.

Fonte: La ciudad histórica de Tui. Suso Vila (2014)

#fortalezas, dos clásicos a Otero Pedrayo (I)

Despois dos Cilenos vén o convento Brácaro cos Helenos, Grovios, e a #fortaleza [castellum] Tyde, todos descentes dos gregos. O río Miño con desembocadura de 4000 pasos de ancho, e os Lemos, Seurbos eAugusta, cidade dos Brácaros, e por riba deles, está Gallaecia.Plinio (23-79 d.C)

Tomamos este fragmento do Tui antigo: unha aproximación histórica-arqueolóxica (Toxosoutos, 2007) da historiadora tudense Silvia González Soutelo, unha das escasas obras dedicadas ao estudo da historia da cidade de Tui como única protagonista. En diálogo, viaxamos con Ramón Otero Pedrayo e a súa Guía de Galicia, recreándonos na súa visión e descripción. Queremos descubrir con vós o estudo, visión e inspiración da catedral de Tui (e a contorna miñota) como #fortaleza ao longo dos séculos!

El Valle de Oro se llama al Miño desde Túy, por su feracidad; las dos ciudades, a un tiempo hermanas y rivales, Túy y Valenza [do Miño], se ven desde el tren, agrupadas cada una en su colina. […] El paisaje tiene tonalidades suaves, dulces, azuladas, que hacen presentir las rías bajas. La vieja Túy ofrece gran interés por la belleza de su campiña, la historia del país y de la ciudad, de las más variadas y sugestivas de Galicia, y el interés artístico de su catedral [...]

La catedral. La obra actual, comenzada por el obispo Alfonso II (1120), fué consagrada por don Esteban Egrea en 1232. Por su masa compacta y sus muros almenados da la impresión de una #fortaleza; las construcciones inmediatas no permiten una visión de conjunto. La puerta principal, ojival, del último período por la construcción aunque no por la inspiración, es, en su escuela, la más hermosa de Galicia […] El claustro es ojival, pero lleno del espíritu y la técnica decorativa del románico en los capiteles.

Ramón Otero Pedrayo. Guía de Galicia. Espasa-Calpe Madrid, 1926