17.- catro Ollos | Catedral

Domingo 10 de agosto

Mediodía. Estraña hora para a música neste festival. O previo da fin. Os músicos do Herbens Consort son barrocos, coma ti, coma min (sobre todo coma min). Na Capela barroca das Reliquias de San Telmo, ante o fermoso, enorme e dourado relicario, os intérpretes destilan a Haendel, Nicola Matteis ou Monteverdi. Os vapores desa destilación, transmutados, elévanse pola cúpula ata o ceo, branco máis que azul no alto.

Público curioso, interesado, transeúnte, pais e nenos, estudosos e despistados, ocupan as cadeiras, as bases dos piares, o mesmo chan. Aforo duplicado, expectación e deleite barroco.



Á tardiña, o derradeiro concerto deste ano. O órgano recobra o merecido protagonismo, trala súa restauración e o seu trixésimo centenario. Xa Fernando Buide o incendiara na escuridade o venres. Hoxe, Roberto Fresco, organista titular da Catedral da Almudena, en Madrid, fará o propio. Un concerto tamén especial, polo que supón como peche dunha experiencia, e como promesa doutra futura.

O programa, con obras e autores de épocas diversas (Correa de Arauxo, Ernesto Halffter, Joaquín Rodrigo, Manuel Castillo), esténdese a pesares disto como unidade indivisible, un todo continuo que obriga á concentración no deleite, sen aplausos intermedios, sen entradas nin saídas, sen respiro.

A sorpresa, o premio, vén ser o ter a oportunidade de escoitalo dende o alto, máis alto aínda que o mesmo músico. Dende o triforio, os sons do órgano ínchanse coma penuxes de parrulo, escintilan coma plumas de pavón. Os pés case non tocan o chan, elevados pola respiración dos tubos do instrumento, que forman un mol tapiz amalgamado co po centenario.

Entre as sombras da noitiña, outras con forma humana móvense misteriosas (ou serán os acordes tomando forma corpórea?); desvélase o enigma: outros membros do equipo perdidos adrede para gozar, coma mín, do privilexio da escoita no cumio, onda parece que xa empeza a faltar o osíxeno, roubado pola música.

Camiño en silencio tentando seguir a senda desa música, as súas pegadas na poeira. Agóchome tralos arcos, as columnas, os currunchos que a ningures levan xa. O ambiente faise denso por momentos, coa tensión dos acordes contemporáneos, e suavízase de súpeto permitindo a respiración.

Escoitar os aplausos finais mentres albisco a paisaxe, entre as últimas luces, de Tui e Valença, dende a torre onde o facistol do coro foi desterrado. Quedar aquí, así, para sempre. Nas alturas, vestido de música e espírito, sen tornar nunca máis ás profundidades do cotiá.

Algún día.

Emilio S.

< 16.- Claustro (parte II), por Emilio S.
> 18.- ¿Xa?, por Miriam R.

This entry was posted on domingo, 10 de agosto de 2014 and is filed under ,. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0. Responses are currently closed.